De rationaliteit van kinderen krijgen

zondagochtendLaten we voorop stellen dat ik dolgelukkig ben met mijn lieve meisjes. De oudste is slim en lief en heerlijk knuffelig. Ze kan je met woorden betoveren en wil altijd weten wat ‘dat’ in een andere taal is. De middelste is mooi en kan geweldig ‘schalks’ kijken. De ondeugendheid straalt dan uit haar lieve oogjes. Kwaad zijn of worden is altijd van korte duur als zij je aankijkt. Ze is een soort bouwvakker op ballerina’s. De jongste is nog te klein om echt over een ‘karakter’ te beschikken. Maar ze is nu al gul met haar ontzettend lieve lachjes, ze kan ‘uren’ kijken naar de luchten, het licht en de zon door de blaadjes van de bomen. Ik zeg wel eens: wij hebben een denker, een doener en een kunstenaar.

Dat is natuurlijk prachtig, maar ik wil meer met dit verhaal. Een vriendin (die zelf geen kinderen wil) vroeg me eens om rationeel te vertellen waarom wij kinderen wilden. En hoe het is om kinderen te hebben. Ik zal een poging wagen…

Als kinderen krijgen je gegund is, dan brengt dat een Himalaya aan gevoelens met zich mee. Grote pieken en diepe dalen wisselen elkaar razendsnel af. Dat begint al bij de euforie van de geboorte en de slapeloze nachten die volgen. De onmacht die je voelt als je kleintje huilt en ontroostbaar is, is vreselijk en bijna niet te beschrijven. Maar als na een half uur de huilbui voorbij is, en babylief ligt tevreden te slapen, dan is dat zo vertederend en mooi, dat ik ook daar tranen van in mijn ogen krijg.

Ik heb ook nog nooit zo veel en vaak gelachen als om én met onze meisjes. Er gebeurd altijd wel iets waarom ik moet lachen. Niet in de minste plaats op geheel opvoedkundig onhandige momenten. Probeer maar eens écht boos te zijn op een koddige peuter van 2 met staarten en cowboylaarzen die zelf al in de hoek wil staan… Ik kan vaak mijn lachen niet inhouden.

Een ander punt is de verantwoordelijkheid voor een ander leven. Die stapt je leven in bij de bevalling en laat je nooit meer los. Dat is een gek gevoel. Je staat nooit meer zo ‘onbezonnen’ in het leven als voor dat je ouder werd. Het grijpt je, soms naar je keel en soms naar een enorm gevoel van trots. Want als ik een compliment krijg, over mijn meisje(s), dan ben ik duizend keer trotser dan dat ik zelf een compliment ontvang.  Manlief en ik zijn namelijk zo bepalend voor hun vorming en hun ontwikkeling.

Loslaten hoort daar jammer genoeg ook bij. Zoals bij de start van de basisschool. Ik heb nooit moeite gehad met het wegbrengen van mijn kinderen naar grootouders, oppas of crèche. Ik wist dat er goed voor ze gezorgd werd, ik had even tijd voor mezelf en ik kreeg achteraf altijd een verslag hoe het was gegaan. Hoe anders is dat als ze naar de basisschool gaan. Dan laat je ze los, letterlijk en figuurlijk en moet je maar afwachten hoe het gaat, hoe ze zich redden… Je krijgt geen verslag van de juf, je moet het doen met wat ze zelf vertellen. En dan moet je als ouder leren om los te laten. Die kleine mensjes redden zich wel.

Maar het allermooist en het allerleukst is toch wel een zondagochtend. Als je na een te korte nacht (want je wilde een keer ouderwets met manlief gaan drinken en in de lampen hangen) besprongen wordt door kleine meisjes. Die met halfwakkere oogjes je aankijken en je gezicht vastpakken en zeggen: jij bent de liefste mamma van de wereld. En dat gebeurt. En niet één keer, maar regelmatig. En daar kan geen ochtend uitslapen tegenop! En geen ratio. Dat is pure, passionele emotie.

 

Share

3 Comments

  1. kim

    Wat mooi beschreven zeg! Ik ben ook zo gelukkig met het feit dat ik moet heb mogen worden van mijn liefste leukste gezelligste meisje dat soms ook mijn geduld vreselijk op de proef stelt, mij alle emoties kan laten voelen en dat je soms het gevoel hebt in een achtbaan van emoties en liefde te zitten. Maar ik zou echt niet meer zonder al deze gevoelens willen. Voor haar ga ik door het vuur.

  2. Veer

    Mooi Breg! Zo herkenbaar al voor mij, ook al heb ik nog maar 1 kindje van 8 maanden. Het gevoel is gelijk. X

  3. Vivienne

    Ouder zijn is het mooiste en ook het zwaarste wat je ooit kunt meemaken. Een rollercoaster met elke keer een gelukkige afloop. Waanzinnige niet voor mogelijk te houden liefde en ook totale wanhoop die altijd weer overdrijft. En soms ook gewoon ergens in het midden, rust, structuur en duidelijkheid, maar ook die rust wordt altijd weer gauw verstoord

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *